< PRENSA 
   
   
CONCERTGEBOUW BRUGGE
 
Federico García Lorca
 
   
foto
 
   
En quête du « duende », l’âme sombre du flamenco

« C’était la douleur / elle-même qui chantait / derrière un sourire », écrivait Federico García Lorca, sous des dehors joyeux, mais déchiré à l’intérieur. Il n’écrivait pas pour plaire, mais pour heurter le cœur et mieux le réconforter ensuite. Il nous a laissé des descriptions vivantes de l’Espagne authentique où la vie semble être une lutte instinctive entre l’amour impossible et la mort omniprésente. C’est comme si Lorca trempait sa plume dans le grand réservoir de la culture andalouse des Tsiganes et du flamenco, puis l’affinait avec des fantasmes frivoles. Pendant le parcours-concert Lorca, nous irons, en compagnie de la musique inspirée par les écrits du poète, en quête du « duende », l’âme sombre du flamenco, le sourire hésitant mêlé de larmes. Nous la trouverons dans la voix androgyne et ensorcelante de Gregory Frateur, dans l’envoûtant Eco del Reloj de Petra Vermote, à moins que ce ne soit dans la voix noyée de sang et de cendres d’Amparo Cortés ou encore dans les arrangements klezmer de chansons espagnoles et séfarades.
 
   
Op zoek naar ‘duende’, de donkere ziel van de flamenco

‘Het was de smart / zelf die zong / achter een glimlach’, zo schreef Federico García Lorca, uiterlijk tevreden, innerlijk verscheurd. Hij schreef niet om te behagen, maar om het hart open te rijten en het daarna volmaakter te herstellen. Hij liet ons levendige beschrijvingen na van het authentieke Spanje waar het leven een instinctieve worsteling lijkt tussen de onmogelijke liefde en de alomtegenwoordige dood. Het is alsof Lorca zijn pen in de grote pot van de Andalusische cultuur van zigeuners en flamenco doopt, en ze vervolgens aanscherpt met frivole fantasietjes.Tijdens dit Poëtisch concertparcours gaan we in de muziek, geïnspireerd door Lorca’s schrijfsels, op zoek naar ‘duende’, de donkere ziel van de flamenco, de huiver van de betraande lach. Is het niet in de androgyne en bezwerende stem van Gregory Frateur, Petra Vermotes meeslepende Eco del Reloj of de in bloed en as gedrenkte stem van Amparo Cortés, dan wel in de klezmerbewerkingen van Spaanse en Sefardische liederen.
Eco del Reloj, de kamersymfonie van Petra Vermote, werd door de Provincie West-Vlaanderen bekroond met een ‘Eerste premie’. Dit werk beleeft haar wereldpremière tijdens het poëtisch concertparcours rond Federico García Lorca.

 >>> Programmakrantje (Nederlands)  PDF
   
 >>> Programa (Espaņol)  PDF
 
   
   
pinche para ampliar   ~   cliquez pour agrandir   ~   klik om te vergroten   ~   click to enlarge  
   
foto
foto
foto
foto
 
   
foto
foto
foto
foto
 
   
foto
foto
foto
foto
foto
foto
   
   
   
   
 
   
   
   
   
   >>>  Concertgebouw Brugge <<<   
   
   
   
< PRENSA